Mr. George in the court جارج په محکمه کې

George had stolen some money, but the police had caught him and he had been put in prison. Now his trial was about to begin, and he felt sure that he would be found guilty and sent to prison for a long time.

Then he discovered that an old friend of his was one of the members of the jury at his trial. Of course, he did not tell anybody, but he managed to see his friend secretly one day. He said to him, ‘Jim, I know that the jury will find me guilty of having stolen the money. I cannot hope to be found not guilty of taking it – that would be too much to expect. But I should be grateful to you for the rest of my life if you could persuade the other members of the jury to add a strong recommendation for mercy to their statement that they consider me guilty.’

‘Well, George,’ answered Jim, ‘I shall certainly try to do what I can for you as an old friend, but of course I cannot promise anything. The other eleven people on the jury look terribly strong-minded to me.’

George said that he would quite understand if Jim was nor able to do anything for him, and thanked him warmly for agreeing to help.

The trial went on, and at last the time came for the jury to decide whether George was guilty or not. It took them five hours, but in the end they found George guilty, with a strong recommendation for mercy.

Of course, George was very pleased, but he did not have a chance to see Jim for some time after trial. At last, however, Jim visited him in prison, and George thanked him warmly and asked him how he had managed to persuade the other members of the jury to recommend mercy.

‘Well, George,’ Jim answered, ‘as I thought, those eleven men were very difficult to persuade, but I managed it in the end by tiring them out. Do you know, those fools had all wanted to find you not guilty!’

جارج په محکمه کې
جارج څه اندازه روپۍ غلا کړې وې. له همدې کبله پوليسو نيولى و او په محبس کې يې اچولى و. د هغه محکمه رانږدې وه او هغه باور درلوده چې مجرم به ثابتېږي او د اوږدې مودې لپاره به زندان ته ځي. بيا هغه ته پته ولگېده چې دده په محاکمه کې يې يو د زړو ملگرو نه د قضا د غړو نه و. هغه هيچا ته غږ ونه کړ خو يوه ورځ په دې وتوانېده چې خپل ملگري سره پټ وگوري. هغه ملگري ته وويل، “جېم، زه ښه پوهېږم چې محکمه به ما د پېسو د غلا په جرم محکوموي. زه دا امېد نه شم کولاى چې مجرم دې ثابت نه شم. دا به د اندازې نه زياته توقع وي. خو زه به ستا احسان ټول عمر ياد ساتم، که ته مهرباني وکړې خپل ملگري دې ته وهڅوې چې زما د جرمي دوسيې د ليکلو په وخت زما په حق کې ښې سپارښتنې وکړي.”

“گوره جارجه،” جېم ځواب ورکړ، “زه به د خپل وسه کوښښ وکړم چې د خپل زاړه ملگري لپاره يو څه وکړم، خو تا سره څه وعده نشم کولى. د محکمې نور يوولس غړي ماته ډېر سخت ښکاري.”

جارج ورته وويل چې دى به په دې پخپله پوهه شي کچېرې جېم ورسره په څه مرسته کولو ونه توانېده. هغه د جېم د مرستې د وعدې ډېره مننه وکړه. محکمه په کار لگيا شوه. او په آخر کې د قضا د پرېکړې وخت راغى چې وښيي جارج مجرم دى او کنه. محکمې پنځه ساعته ونيول او جارج بالاخره د زړه سوي د ټينګې سپارښتنې سره مجرم ثابت شو. جارج ډېره خوشحاله و خو هغه ته د خپلې محاکمې نه وروسته د جېم د ليدلو موقع په لاس ورنغله.

آخرکار يوه ورځ جېم هغه سره په جېل کې وليدل. جارج ترېنه ډېره ګرمه مننه وکړه او پوښتنه يې ترېنه وکړه چې څرنگه بريالى شو چې خپل ملگري د زړه سوي سپارښتنې ته اماده کړي.

“جارجه،” جېم ځواب کې ورته وويل، “ما خو فکر کاوه چې د هغو نورو يوولسو تشويقول به ډېر گران کار وي، خو بالاخره زه د هغو په ستړي کولو بريالى شوم. تاته پته ده، هغوى ټولو بېړاګانو غوښتل چې تا بې ګناه ثابت کړي.”
………………………………………..

(ژباړن: محمد ياسين شريفزى. د کتاب “انگليسي-پښتو لنډې گټورې کيسې” څخه په مننه)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: